kocaman iş

 sanki iyi eserler kocaman olurmuş gibi geliyor bana. kocaman özel yapım kanvas tuvallere ya da devasa heykellere ihtiyaç varmış gibi. yoo. değil. şehrin ortasına dikilmesine gerek yok işlerimin. ya da koca bi havuzu doldurmasına. bilmiyorum. öğrenirim. 

şiirlik bir kağıt

 aldığım arap sahte çıktı 

tütün de çok acı

çay kupkuru

almalıyım lipton yerine çaykuru 

kahveden haz etmekle etmemek arasında mekik dokuyarak

ve gözlerim yanarak ekrana bakıyorum

parmaklarım örümcek dansı 

bazı kavgalar özenle sarılır çarşaflar kadar olmasa da 

kalbimin 1 mayıslarını dağıtıyor kocaman bir kuğ

yara yara atıyor gagasını suya ve suyu

içmek için değil kafa atmak için 

akrobasi de ondan sorulur politika hilesi 

içeri alın kalbimi özenle kafa attım kendime

oddly human, purely soft

 

netlik didaktik robotik

 ben grilrede yaşıyorum 

endemik bitki türü değilim ama benim savanlığım gri

oysa geçen gün o çocujk

beni çok da tanımayan anlamayan ama gözlemleyen herkesi masanın sağ kenarından

bir tarafı sokağa dönük sanki yalnızlığını almış arkasına güvendiği tek şey 

grilerde yaşamanın  hrp recoverysi olur dedi

hep toparlamaya çalışırsın bir ileri bir geri 

hangi adımı atsan ne tam ne eksik 

ne fazla ne az 

öyle süzülmem ondan

martıların grisi yok denizimde

siyah kargalar beyaz martılardan yukarda uçuyor 

hepsinin derdi aynı kapmak simit parçasını oysa anca denize düşüp tuzla buz olunca mideye indirlen o simit gibi

refleks yani yazmak dolunduğunda defekasyon beynimin kıvrımları dolduğunda yazmak

oysa biliyorum netlik kazanıyor netlik didaktik robotik ama kazım kazım kazanıyor 

hangi yarışı gönlümün yarışı gri ülkelerde saklı 

******

zehirlenirsiniz sakın

 sana söyliyemediklerimi karıncalara söyliyeceğim, bozkıra senden benden yalnız.

susuyoruz bak hep. söyliyemediklerimizi susuyor, bilmediklerimizi konuşuyoruz. bozkır senden benden yalnız, oysa yaratık dolu, yaşam dolu- ya karıncalar.

hep oturup cigara içiyoruz yetersiz, konyak içiyoruz yetersiz, en asıl yetersiz biziz, yalnızlığımız en yetersiz- ya bozkır.

ben, kadının biriysem sevilmeliyim, sen bilmezsin güzel miyim, bu en büyük güzelliğim senin bilmezliğin, duymazlığın- ya en boş dalmalar gözlerimizde.

bak, tozluyuz biz, çok tozluyuz- ya bozkır, bozkır yolundan kamyonlar geçerken kalkan toz.

o başka, yapışkan bizimki, yağmurlarla yıkanmaz

sevgi soysal-

hiçbir şeysizlikten saçlarımı sapsarı boyayacağım vücudumu kaplayacağım kapkara kumaşlara saracağım

derimi dövdüreceğim derimi subcutan yapılan ne varsa rengarenk dövdürmeliyim derimi inceli kalınlı iğneler girip çıkarken izin istesin bedenime 

milyon kere yapılan hatalardan izin istemez benim için artık fark etmez e

nerede başlayıp bittiğini düşünürken savrulan düşünceler bedenlerle çarpışır 

ölü vücutlar zamansızlıktan acıtır 

ben amansız bir balkonda ayak parmaklarımı sıkıştırıp o soğuk demire

ankara sesleriyle güneşte

bacaklarım çıplak

sigara içmek isterim kitap okurken kaldırıp da başımı manzaraya kilitli düşünmeyi severim

ince bacaklarım olmalı bacaklarım

yanları kimseziz olan yanakları taşmalı 

bazı yanaklardan sessizlik makas almalı 

 gizle eskittiğim ruhumu yalayın

zehirlenirsiniz sakın