insan olmak çok garip bir gecede saçların dökülür bi gecede içinde bi canlı büyür

amerika ırak'ı bombaladığında daha küçüktüm taze ki hafızamda tüm onlar bir propoganda ya da olduğu gibi şeffafça,,,,,,,,

kuş sürüsü gördüğümüzde kuşların düğünü var derdi babam, inanırmış tüm çocuklar ben de inanırdım

amerikan askerleri ıraklı kadınlardan insan sandviçi yaptığında daha küçüktüm, silinmiyor o ekran aklımdan,,,,,,,,,,,,,,,,, sürekli oynuyor baştan sona

sonrasını hatırlamıyorum. çok savaş. freak show güzel olmalı. freak show olumlu bağlamlarda olmalı. 

televizyonlarda her yerdeydi bir sürü insan derisi, birbirine yerleşik, birbirine maruz bırakılmış,,,,,,,,,,,,,,,,, freak show bu muydu aslında?,,,,,,,,, yoksa?,,,,,,,,,,,,

hala korkuyorum muhtemelen her şeyden kesinlikle bazı şeylerden

gölge oyunu

 sanki artık görülecek bir şey kalmadı

görülecek her keyif görüldü

optik sinirler uyuştu 

alıştı

sürekli tatmin edilen haz verenin yitmesi gibi

vakit verilirse onarırlar kendini

ilk günkü gibi değil ama yeni bir doğuş yeniden yeni bir şeye doğuş gibi

 hiçbir doğuş ilk olana değil hep bi sonrakine 

oysa her ölüm aynı hiçsiz ve biçimsiz

hiçsiz değilim güzel hiçlerim var

hiç kafayı kırmadım desem yalan olur 

hiç bi anda büyülenmedim desem 

yine

yeniden doğuş için yeniden kaç kere ölmek gerekir 

ölümlerin sayısı vardır

sayı arttıkça ölüm de hiçleşir 

bir kaç uyku arasına sıkıştırılır acı

en çok uykudan uyanılan o ilk ana 

bazen hayatlar kesişir 

ruh kesişmesi

kesici şeyler geliyor aklıma

 jilet değil yokluk gibi soğuk şeyler

içimde taşıdığım bazı şeyler 

ruh taşınır oysa kesişmesi ışık gibi yansır

bir sonraki karanlığa ve sonraki ışığa kadar

yansıma budur aslında hiç bir ölüm doğumsuz değil

hiç bir ışık karanlıksız değil

birinin bişeyi olmak geliyor aklıma

en değil ama bir

şey

ne komik 

bi şey bu 

gölge oyunu

kukla yarışı 

dans saatleri ruhumun bu saatler

tuvalet aynasında

lafı dolandırdım amma

dans edip uyumalı

uyanmalı ışığa

Ur a piece of art in The junkyard of my Mind

garbage

and 

flowers

bomboş manifesto 1.0

izolasyon manifestoyu yazmama çok az kaldı. şimdilik, "here we go"; 

bomboş hayatlar yaşıyoruz. salla başını al ekmeğini-işten kaçmak için 5 gün çalıştığının hastanenin servisinde yat, yapmacıktan uzat expiryumunu, yat, yat, iş yapma, bir kuruş ödeme o yatak için. toplumun çoğunluğu böyle. sonra ben neden 8-5 duruyorum o minicik odada, havasız, birileri üşüyor diye 35 derece klimalı, içerde hava yok, birileri hasta diye bol bol öksürmeli, hava yok, pcr testi alıyorum kalkanım yok. ben neden bir kelime, bir ufak bilgi kırıntısı öğrenemeden duruyorum bu minicik odada tam 9 saat, nöbetim yoksa o da. 

bugün beklenmedik-kocaman-ateş saçan-bir bıkkınlık bombası düştü içime. nereden geldiği bilinmez-yolunu kaybetmiş-içime birikmiş-içimden önce içime sonra dışıma düşmüş. bunun sonucunda bikaç insanı yumruklamak zorunda kaldım. bazı yargılayıcı bakışları-bakıştan söze ve mimiğe geçen yargıları-sanane ulan zübük diyemediklerimi-aynen diyip içime attıklarımı; hayalimde üç tur tokatladım. 

bomboş yaşıyoruz, yaşamak o günü geçirmek değil, sıpsıkıcı ayak işlerinde al maaşını ye ekmeğini çok züğürt bi aktiviten de yoksa haftasonu akşama kadar yat, iki günde sıçsın yorgunluk uyku düzenine zorla oturttuğun her gün 6'da kalkıp. bomboş yaşıyoruz, günü geçirmek değil yaşamak. bilgidir yaşamak, araştırmak, merak etmek, danışabilmek saygı duymak istediğin üstüne, sorularına tatmin edici ve kolektif cevaplar alabilmek, dekan dedi diye telefonunu oynayarak dinlemek değil o kadar emek verip sana sunum yapan öğrenciyi. yazmak da rahatlatmıyor bi lokmacık artık, kaçmak istiyorum, yürüyüp durmadan gitmek istiyorum buradan, sabırsızım. lanet etmek ve akıl sağlığım 1 cc 1 cc kaybetmek istemiyorum. bomboş yaşıyoruz bilmeden, öğrenmeden, nerede var bu bilgi? her suçu başkasına atmaktan vazgeç hedo, sende gizli bu bilgi. otur, oku, öğren, çabala. ben yine iyi, biz yine de iyi, bazı insanların hayatı bak bütün hayatı yetmişe kadar, hadi elli olsun, böyle bomboş, bommmmboş geçiyor, izliyorum. düşünüyorum onu ne tatmin ediyor? beni etmeyenlerle aynıdır tatmini, beni tatmin edene neden koşamıyorum? çünkü çok yoruluyorum. bomboş oturmaktan orada oturtmalarından beni çok yoruluyorum. bıkkınlık boğazımda daralmış bir sfinkter gibi, sıkıyor, ağzımdan çok bunaldım çıkıyor. kimseye sanane diyemiyorum. bütün gün yaptığım tek şey sonda çekmek ona eşlik eden leş gibi yaşlı kokusu ve idrar bezine sızmış kesif sidik kokusu. çekiyorum kayış gibi elime geliyor, ucundan bi kaç damla damlıyor, burnumdan o koku dakikalarca gitmiyor, açsam başım dönüyor. hava teyze seni özleyeceğim diyor, ben bi daha gelme iyi ol diyorum. onun suçu yok ki yaşlılar hep kokuyor. ölüm gibi kokuyor, bomboş bi hayat gibi kokuyor. 

rage at the h**d + üstüme vazife olmayan bir şeylerle birlikte

 çok sinirli olduğum durumlarda kendimi istediğim kadar iyi ifade edemiyorum, en büyük zayıflıklarımdan biri bu. çok bağırıyorum, ağlayasım geliyor (ve çoğu zaman ağlıyorum), kelimeleri doğru birleştiremiyorum ve bir cümle form edemiyorum. çok sinirli olduğum durumlar genelde çok haklı olduğum durumlar oluyor. yoksa durduk yere sinirlenen biri değilim (menstürel siklusumu tenzih edersek). 

i-

tekrarlıyorum. insanlar iletişim kurmamalı. herhangi iki insan arasında bir etkileşim olmamalı, konuşmaya gelmeden göz teması, beden dili bunlardan bahsediyorum. nothing. no-damn-thing olmalı. herkes kendi başına dünyanın ona sunduğu maceralı meraklarla baş etmeliydi, hiçbi ortak noktada buluşulmadan-yolların hiçbiri çakışılmadan-kimsenin eli kimsenin tenine temas etmeden:::::::::,,,,,,,:::::::hala yapabiliriz bunu**gerektiğinden çok çok daha fazla insan var***üremeyip-konuşmayıp-tanışmayıp-yaşayabiliriz. temas bağımlılığı tamamen insan icadı bir şey......%%%%%%senle kol kola yürümek isterdim bu nasıl oluyor%%%%zaten deneseniz de baby maymunlarda denersiniz ay temas etmeyince beyninin hangi gyrusu gelişmeyecek acaba diye,,,,,, gerçek bilim ve gerçek biliminsanı kendini bilime feda edendir, kendini derken tam olarak kendi bedenini, beynini ve uzuvlarını,,,, yer mi yemez, çakma bilim şehitleri sizi. mezarınıza asit işesinler. 

 x- bozuk somon yedim ama bozuk olduğunu nereden bilebiliriz ki, nereden emin olabiliriz, belki hep böyle bi somondu o. hep daha ekşi ve daha şaaşalıydı, belki mutanttı ve böyle tad vermek istiyordu. tatsınlar ve onu yemesinler istiyordu ama bilemedi, hedo onun tadını sevdi. hala yerim ama midem biraz funni. emedur ve rennie çiğnemem lazım acilen. 

rahatsızım kendimden, utanıyorum yapmadıklarımdan, aklım yapabileceklerimde, yapamadıklarım kabusumu kovalıyor, ayaklarım kanıyor rüyada, delik deşik, aynı yerden gerçekte kesildiği ama büyümüş kat be kat, yerle yeksan yerle kıpkırmızı pancar gibi şalgam gibi aşk gibi ruj gibi. ruh gibi değil çünkü ruh şeffaf bi pembe, çünkü insan toprak ve serpme, çünkü hedo lütfen böyle ötme, ötüyor işte. durduracak değilim kendimi, tekrar ediyorum. i cant form even a simple sentence tekrar ediyorum. her şey bunaltıyor ve nefes darlığım artıyor tekrar ediyorum. kuru toz inhaler mi ölçülü doz inhaler mi tercih ederdim bilmiyorum. astım hastası olacak mıyım bilmiyorum. içime doğan tek hastalık meme se-a, tekrar ediyorum yerinizden ayrılmayın show bitmek üzere, sahne sonu alkışını kaçırmayın, on kere-onbeş kere eğileyim öne, başım dimdik dururken, nasıl oluyor bu küvet ovalayışlar-ne kadar temizlesem de işlemiş içine amonyaklar vursunlar yüzüne.

her şeyi siz bu kadar zorlaştırdınız ben gördüm. oradaydım, izledim gizlice, sessizce, yorum yapmadan, her şey çok karıştı, burda ve bütün dünyada, hemen inandınız sesinizi duyduklarına ve dayanıştıklarına sizinle, herkes çıkarcıydı ama herkes tacizci. herkes değil ama herkes diye genelleyecek kadar çok kişi. benim kafam almaz rave filan kaldırmaz yani, hiç bilmem öyle şeyleri zaten baştan başa farklı hayatlarımız, ben sizi izliyorum sadece. şaşırıyorum sürekli, bazı sahnelerde midem bulanıyor bile, çok zorlarsam. ve siz zorlarsanız çok,,,,,,, bilmiyorum zor buradan bakınca, içinde olmak çok daha zordur eminim. kimse kimseyle iletişim kurmamalı işte. hep diyorum (3. kere)))))))))............ zor.