neşelendirelim blogu bakalım

bu fotoğrafı çekmek için arabayı durdurttum. kaliteli stencil gördüm mü dayanamamam. ince sevgim de ağır bastırdı tabi. yakalım dünyayı.

ankaralı ve kışçı bi insanın palmiye görünce her defasında heyecanlanması ve fotoğraflaması iki yüxlülük müdür?  

sahilde bi çaycıda oturuyorduk. bu velet masaları dolaşıp mayışıyordu insanların ayağının dibine. başka masadan yanıma gelmesini bekledim bir süre sonra o gelmeyince ben onun peşine düştüm, geçtim önüne güzel bir fotoğrafını çekmeye çalıştım, hiç sallamadı beni zerre, sonra o yürüyo ben ilerden koşup önüne geçiyorum tam çekicem yürüyüp geçiyo yanımdan. en son gitti bu masanın altına girdi. lan ne olursa olsun seni çekicem dedim. poz ver, verme. sen bilirsin. girdim ben de masanın altına kötü çıkacak foto diyorum ama hırs yaptım bastım deklanşöre sen mi büyüksün ben mi ey sokak köpei. hiç beklemediğim gibi roll'un en güzel karesi bu oldu. masa örtülerinin rengi ve köpüşün yorgun patileri. ahhhhhhh. kalbim. 

bu da fethiye'de sahil bebesi. ıslak ve kumluydu her sahil insanı gibi. karşımda black pearl ve jack sparrow isimli tur tekneleri vardı korsan gemisi teması yapmışlar başarılı, bi onu çektim bi bu güzeli. yeşilimsi siyah tüyleri, ve çöplerle garip ahengi. seni de seviyorum ey sahil köpei. canım. resting bitch masa altı köpeiyle ortak özellikleri umarsız bi şekilde bakmıyomuşum gibi çek demeleri. 

analog makinem amcamdan kalma. amcam hala hayatta. 50mm lensi. 35mm arıyorum şöyle ucuz ve güzel kaliteli. sıhhiye'deki pasajcı amca açar umarım dükkanı. annesi hasta ona bakıyormuş. bayat deposu ve 10 liraya banyo. bu işe girişmemin nedeniydi nerdeyse orhan amca. umarım dönersin dükkanına :(

iç huzurum kalmadı. bitti ya bitti. tekrar arıyorum içime dönmeye çalışıyorum. ilahiler ve yüce ruhlar konseyi.... neyimiz var ki. içselleştirmemem gereken şeyleri içselleştirdim. kendimi unuttum. bir yansımanın içinde duruyorum yıllardır. kim bu işin aslı? nerede saklı?

aklımdan kurup yazıya yarım yamalak döktüğüm şeyler

kendimi bir çukura atıyorum ve bu çukurun dibinde bir tane solucan var, bu zamana kadar onun kadar gerçek bir şey görmemiştim.

yaşadığım hayat bana dayatıldı mı? dayatılmış bir hayatı mı yaşıyorum?(çok keskin kelime)

ahhhhhhhhhhhhhhh sevgili ama bi o kadar da artık sevgili olmayan arkadaşım, 8 yıl oldu ve bölümünün sana kazandırdığı çiğ jargonla konuşuyorsun bana, sana göre hep çirkefim....olmasam bile her an çirkefleşebilirim.

öyleyse neden beni seviyorsun daha da önemlisi önemsiyorsun? 

allen ginsberg'ü seviyorum hem de ortada hiçbir sebep yokken. 

howl. kaddish. ve diğer şiirler.

her zaman diğer şiirler vardır  adı geçen kadar önemli olmayan ama işte olan şiirler

böyle şiirler var diğer şiirler

dedemin bir daktilosu vardı

amcama yalvarsam onu alabilirim, 

hala aramadım amcamı aklımda

 sanırım aramaya yüzüm yok, erteliyorum

iyi bir yeğen olamadım 

bana dayatılmış bir hayat vardıysa bile (muhtemelen var) bunu isteyerek yaşıyorum, seçtim artık sevgili olmayan arkadaşım, beni üzmez artık seni sevmiyorum. sen böyle konuştukça ve eleştirdikçe her seferinde bunu sorguluyorum ve diyorum ki sonuçta, ben bu hayatı kabul ettim etmesem karşı çıkıp senin gibi canki olabilirdim. belki afili bir beat kuşağısever olurdum. afili değilim ama beat kuşağıseverim. 

alimlik gibi bi iddiam yok kendi halinde neşeli bir delikanlıyım, ama ben bunu seviyorum yaşadığım hayattan oldukça memnunum. american dream'e ulaşmama nerden baksan 10 yıl var, ailemde sorunlar oldu, halen var, ama biz buna alıştık ve yanımda oldukları sürece her türlü dertlerini çekmeye gönüllüyüm. 

güzel bir mesleğim olacak. diğer şeyler de tıkırında sevdiğim müziği dinleyip sevdiğim şeyleri okuyorum. sevdiğim insanları kendi estetiğimle çiziyorum. kayıyorum arada. mesleğim gerçekten güzel ha övüneceğim bununla. bana ne için yaşadığımı hatırlatacak bir meslek belki de hatırlatacak en önemli şey. geçmişimdeki zorluk geleceğimdeki zorluk şuan yaşadığım zorluk bunlar hiçbir zaman bitmez. her zaman varlar bir parçam olarak, mutluluğun değerini ölçtüren zorluklar, ileriye taşıyan. lan bunu da mı atlattım dedirten. sürekli ayakta tutan. geçici şeyleri sevmem. anlamışsındır belki. neden rasyonelim neden fevriyim, gerçi sen buna çirkefleşmek derdin. 

sen ise, bilmiyorum hayatında bir hedefin var mı, gelişine mi vuruyorsun. farkettim de hep aynı kız tipinden hoşlanıyorsun, hatta sandım ki aynı kişiyle tekrar berabersin. neyse, diyeceğim şuydu aslında, eleştirmeye başladığında duramazsın, beni ne kadar iyi tanıyabilirsin ki, ben seni eleştirmeye başlasam başladığım anda pişman olurum çünkü bu arkadaşlığımızı ciddi derecede zedeler. en azından benim açımdan. senin eleştirleceklerini görmezden gelmeye çalışıyorum. seni sevmek için. dürüst değilim belki ama yalan da söylemiyorum. 

artık sevgili olmayansın, sana sordum ve bundan da pişmanlık duydum. senin adına çoğu şey pişmanlık verici. 

iyiliğimi düşünme. yanlış düşünüyorsun çünkü. 

senin gördüğün kadar değilim ama asla fazlası da değilim. sadece farklı. 

bunları sana yazamam ....eleştiri konusuyla aynı sonuca gelir. özür dilerim dürüstsüzlüğümden. 

Sayko ve Delik Rüyalar 7 (Emergency SOS virali)

3 yıldır sayko ve delik rüya yazmamışım. bu süre içinde sadece ses kaydına almıştım rüyalarımı böyle yazmayı özlemişim.
rüyamda max riemelt yani sense8'in wolfgang'i tarafından kaçırılıyordum, neyse bodosloma atlamıyim.
muhtemelen yeni tanıştığım bu sarı bebe maxle eski steyşın bi arabada ilk süt almaya markete sonra benzin istasyonuna gitmemiz gerekiyor. asla birbirimizin suratına bakmıyoruz o bişey gizliyo gibi benim bakmama nedenimse ondan nefret ediyo oluşum içimden sürekli neden burdayım bitse gitse diyorum. neden süt ve benzin almamız gerektiğini bilmiyorum. neyse gidiyoruz büfe gibi bi yere galonla süt alıyoruz. biniyoruz tekrar, içimden hep ya bu bebe beni başka yere götürürse diye şüpheleniyorum ama bir şey dememeye devam ediyorum. kulağımda kulaklık var ama müzik yok, elimde tutuyorum telefonu. izbe bir yere geliyoruz böyle küçük kirli bi mahalle. işkilleniyorum. inince nereye getirdin lan beni burası benzin istasyonu değil di mi diyorum. ben bunu der demez tehlikeyi anladığımı çakıyo ve kaçmiyim diye beni kulaklığımdan tutup çekiyo. arabanın kapısına bağlamaya çalışıyo olmayacağını anlayınca kulaklıktan çekip kollarımı yakalamaya çalışıyo kulaklık da ne sağlamsa çıkmıyo hiç he.. ben de boş durmayıp üzerine tırmanıyorum kulaklığı halat gibi kullanıp ayaklarımla suratına falan tepik atmaya çalışıyorum. bu arada telefon hala elimde içimden diyorum lan bebe niye hala almadı elimden telefonu demek ki kurtulmam için bi ümit var. bilgisayar simulasyonundaymışım gibi hissediyorum zaten bu aralarda rüya gördüğümü de anladım gerçek hayatta. neyse bi yandan cebelleşip bi yandan 155i arıyorum. meşgule atıyo 155.......... no comment allah sizi bildiği gibi yapsın diye küfrediyorum içimden. bu arada max bi apartmana sokmaya çalışıyo beni ama öyle bi manzara var ki apartmanın önünde iskemle atıp çay içen bi dede var böyle mal mal bizi izliyo YARDIM EDİİİNNNNN diye bağırıyorum arkamızdan bi adam geçiyo o da vurmaya başlıyo kafama filan al sana müstehak o****u diyo... haydaaa. anlıyorum ki bunlar hepsi birbirini kollayan organize bi mahalle. her gün kaç kızı atıyolar acaba böyle. neyse... 155 açmayınca bu sefer iphoneun mükemmel servisi emergency SOS'u* kullanmak geliyo aklıma. açma kapama düğmesine 3 kere basıyorum peşpeşe olmuyo.... lan bi daha basıyorum olmuyo meğer 5 kere peşpeşe basmak gerekiyomuş... işte bu aralarda uyandım ama gözümü açmıyorum ki rüya bitmesin bakalım kurtulabilicem mi ve gerçekten de çok test etmek istiyorum o emergency call'u. fakat uyandım malesef. buz kesti vücudumu. çok korktum. max riemelt'in başrolde olduğu berlin syndrome filminin muadili bi rüyaydı. o filmi izlerken de çok küfretmiştim max'e...


*bu arada uyanıp ablama rüyayı anlatırken hadi deneyelim şu emergency SOS'u dedik. medical ID'ine eklediğin emergency numaraları kullanılıyo haber vermek için. 5 kere peşpeşe açma kapama düğmesine basınca 3 saniye içinde 1122yi arıyo. istemezsen ya da işin bitince 10 saniye içinde acil durum numaralarına aynı anda hediye tehlikede sizi acil numaraya eklediği için bu mesajı aldın bu da konumu diyip o anki konumunu mapsten yolluyor.
ben konumu nasıl yollayacak konum servislerim internetim açık olması gerekiyo mu önceden diye düşünmüştüm öyle değilmiş. kendi o anda nolursa olsun açıp konumu yolluyor.

"anıtsayaçta bu kadar kadın ismi yeter yeter artık, yeter çıkalım zıvanadan."

Zıvanalı geçme tekniği nedir Aslı bilir misin?
Bak öğren bunu.
Çünkü bu şiir birbirine geçmiyor.
Acıyor, soğuyor, acıyor, soğuyor, acıyor, soğuyor.
Bitişmiyor. 
Birinin acısı öbürüne geçmiyor.
Bütün kadınlara bundan böyle başka türlü “ateşli” olmayı“şiddetle” öneriyorum Aslı
Çıkıp iki oda bir salondan
Ateşli silahlar elimizde, Uma’nın kılıcı belimizde,
Savunma ve dövüş sanatlarında ustalıklı.
anitsayac’ta bu kadar kadın ismi yeter,
Yeter artık, yeter çıkalım zıvanadan.

söyledin mi artık/oldu çünkü

düşünmem gereken fazla bir şey yok. düşünsem de olur düşünmesem de.............dzzztt...........................çok bir şey yapmak istemem. yapmam gereken ve yapmamam gereken şeyler var bu kadar basit he.
beni kendim gibi kırabilen olmadı bu zamana kadar bundan sonra da olmaz. o şaibeler. bu şarkı* çok kötü. asla dinlemem demiştim bunu aşerdim. iş aş hür.
çok az anımız vardı bu bile üzmüyor artık beni. farketmeden senle birlikte aldığımız halkayı takıyorum en çok. farkındayım sen de ezberledin o ilk baharı. ikinci gelişindeki baharı. üçüncüsü bahar bile değildi yine de geldin. sen konuştun gözümün içine bakarak o sefer utanmıyordun gözünü kaçırmıyordun. ellerinin kıvrımı benim ellerime "perfectly perfect" uygundu o sefer ama denemedik bile. güller kurudu elimdeyken daha yeni koparmıştım.

otobüste sarsıldım. kolumdan tuttun. bu yetmez ki. bu hiçbir şeyi açıklamaz ki.
semaver. sen anlarsın beni. (bu arada sen boa kızı more like boa yılanı, sen anlarsın beni dediğimde sana dememiştim, bu blogu okuyan herhangi herkese demiştim. sen üzerine alınıp mevlana yaptın kendini beni de şems yalandan ayıp olmasın diye. artık hiçbir şeyine saygım yok. sonsuza kadar kaybedildin. istenmedin.)
bu mu sana yeten gerçekten. basit edebiyat malzemeleri. ben onun edebiyatını da yaptım kaç kere. merak etme. sen yeni bulduğunu sandın bu edebiyatı. ben ezberlemiştim.

takıntılıyız ikimiz de. birbirimize ve en çok kendimize. zaten bir tarafından takılsa diğeri sallanır ve kopar ona takıntı denmez takılıvermiş                                                denir.
bazı insanlar çok basit yaşıyor. güven ve mutluluk, kıskanırım öyle olunca.

yapmam gerekenleri yapacağım sen de sadece izleyeceksin beni. bundan sonra yerin orda; o rahatsız plastik yazlık sandalyesinde. beyazsın ama tozlanmış gitmeyen çizilmiş bejler var üzerinde. ben çizdim onları ordan oraya taşırken seni.

*bu şarkıyı gerçekten hiç sevmiyorum. dilime dolanması için sesli bir şekilde bir kere de olsa söylemem lazımdı. hiç söylemedim ama dilime dolandı. 
senin gibi gitmek bilmiyor o da.