yoksun luk ve kapat gözle rini

 keşke seninle sonsuza kadar kalabilsem

çok güzel bir şey hissetmek

hissedebileceğim en mutlu hal

sonraki günlerdeki yoksunluk hali

dayanılır şey değil kendimden sıkılıyorum sensiz 

ve biliyorum ki zamanla eski halime döneceğim

kendimi senden uzak tutarak çünkü başka seçenek yok

sana gel diyemem sen gelmedikçe

 uzaklaşıp senin gelmeni beklemek kendime haksızlık 

biliyorum

ama yine de değiyor buna

dediğim gibi tarif edemeyeceğim mutluluk bu

bunu takip eden görüşmemiz böyle ruhsuz ve diken üstünde

en azından benim için

odağım onun keyif alması

odağım bana değer vermesi için onu etkilemek

ne kadar da bencilce ne kadar yapay

bu yüzden bi kere daha kafamı sikiyim

saat 9 olunca eve yollandığın kaçıncı egede aklın başına gelir 

aklın başına gelir mi sevgili alara

bu sefer ipler biraz da benim elimde

çünkü artık pek de umudum yok

umut yoksa ipler biraz da sendedir

yeni hikayelerde aynı hislerle bulmak istemiyorum kendimi

bir adım sonrasını düşünmeden ayağımın kumları kavrayışı gibi sahilde

dalganın ayağımı yalayışı gibi 

sadece o anı yaşamak 

dalganın çekileceğini bile bile gelişini izlemek

gidişlerin gelişleri

aniden gelen üst kat sesleri korkutuyor beni 

kalbim hızlanıyor

yine de ses çıkarmıyorum 

neden 

nasıl ses çıkarılır ve ne zaman

yeter 

ve bugün üstümdeki çok yeni 

koku

kendime 100 kere hatırlatmam gerekse de 

hatırlatmalıyım

SADECE AYAĞINI BAS

KALDIRINCA NE OLACAĞINI

DALGANIN GİDİŞİNİ

KUMDAKİ İZİNİ

ÇAKIL TAŞLARINI

DÜŞÜNME

KAPAT GÖZLERİNİ

DAHASI YOK

yukardan gelen ses sabah akşam tekrarlansa da dahası yok

kalbin hızlansa da dahası yok

daha bir roman adı olabilir ancak

acının ve kahrın anlatıldığı romanlara benzetme hayatını

çünkü dahası yok

dahası varsa yazılandır

okunandır

ufukta gözükmez gelecek

yoruldun 

artık sen de biraz gözlerini kapat

izlenmek için değil

izlememek için

geçmişin sahnelerini sindirdiğin o açlık hali 

o halinin dinginliğine bırak kendini

kumdaki ayak izine bırak kendini

ayak atacağı adımı bilir 

ne zaman atacağını da

sen ayak değilsin 

sen saat değilsin

ne de zamanda yolculuk makinası

sen artık sadece biraz kapat gözlerini

çok korkuyorum

vahşi gibi mızraklara koştun

sonra döndün hep dört ayak üstünde

Nerede bu aşkın meyvesiyle çeri çöpü?

aşk nerede ya bu koskoca çöplüğün içinde?

ay yok......yok uzak dur oradan

orası kurtların ve kurtçukların dansı

sürekli saat yönünün tersinde

ben hep gülerim

durduğum yerde

çok pişmanım sandıkların için

yastıkları üst üste koyduğum için

dümdüz ve tertemiz

içinden sıvılar taşan

sen hep aynı saatte seslenirsin adımla

hedo,,,,hedo,,,,

hemen uyanırım 

bazen gelmeni uyanık beklerim

çünkü hep aynı saatte seslenirsin

değişse bile akrebin kıçı

her zaman çok gurur duyarsın benimle, 

benim ile ve ben de senin yanlışlarınla rahatlatırım kendimi

bazen hep karpuzun çekirdeklerini yersin

bazen hep kırmızı giyersin

nerede bu aşk filan

nerede senin 30 yılını çalan?

kaçmak için çok geç ve erken

benim için erken

senin için çok, çok, oldukça, geç ve

ve güzel artık ayak izlerin

ben o kadınım 6-3-21

ben o kadınım. 

ben bütün kadınlarım. 

öldürülen değil, sadece beş dakikada daha yaşamak istemiş o bütün kadınlarım. 

kendime gelemiyorum. kendime. gelemiyorum. 

bi noktadan sonra kendime gelmek istemiyorum. 

o kadar sıktım ki gözkapaklarımı benek benek kırmızı,

yüzümü tırlamadığım için burnumun üstü kanamış. 

ben artık kendimden geçmek istiyorum onlara ulaşabilmek için.

bu noktada, kelimelerin ve sinirlenişlerin bir karşılığı yok. artık bunu anlatacak hiçbir ifade yok. 

görse biri beni çıldırmışça ağlarken ne derim diye düşündüm? açıp o videoyu izletirim, anlarlar mı? aman bu kadar üzülme, kendini hırpalama demezler mi? 

ben kendime gelemedim ve kendime gelmek istemiyorum. çünkü utanırım onlar yerde tekmelenirken gülmekten, 5 yaşındaki çocuğun annesinin üzerinden baba dediği o pisliği almaya çalışmasını gördüğümde babama sarılmaktan utanırım. 

ben o kadınım. ben bilmediğim o yüzlerce kadınım. yüzlerce? milyonlarca ağlayan kadınım. 

parmağımı şıklattım ve her kadın dünya üzerindeki her kadın bir güvenlik kalkanı giyindi, dövüş sanatlarında ustalıklı oldu birhanla aslının bahsettiği gibi, ve yine bahsettikleri gibi zıvanadan çıktı! 

bu empati değil, bu acısını hissetmek bilmediğim her kadının. bildiklerim için bile, ne yaptım onları kurtarmak için? ne geldi elimden ve avaz avaz bağırmama rağmen nasıl sustum bu kadar zaman?

ben o kadınım. 

ben o kadınım. daha fazlasını yapmam lazım. nasıl, bir şekilde. 

söz veriyorum.

the tale of two dreams

 dün gece 2 rüya gördüm (hatırladığım kadarıyla ofcorse)

ilki okuldaydı

üniversitedeyim ama teddeyim

lisenin kalabalık tanıdık koridorlarında tenefüste dolaşıyorum

tanıdığım ve tanımadığım insanlar, hocalar var

yanlış koridordan girip aşağıdan dolanıyorum

yeşimle karşılaşıyoruz ve çok üzgün, ağlamış

ona sarılıyorum sevgimi hissetsin istiyorum

sonra derse girmek için en üst kata çıkıyorum

sınıfa girdiğimde sınıf boş 

ders programından ingilizce ve bilgisayar dersi gibi bisey olduğunu anlıyorum

bilgisayar odasına gittiğiğimde hoca kapıda beni karsılıyor

ben de ingilizceme güvenerek kendimi açıklamaya çalışıyorum ama aksi ve şakacı bir tavrım var

sorry mam, here I am dont be that angry, I had some things to do falan diyorum

ortaokuldaki şişman çocuk sınıfta, yusuf alp idi ismi sanırım. biraz zayıflamış ama hala aynı çocuk

bi de murat var

dersi kaynatıyolarlar sanırım ben de onlara katılıyorum

okulda yürürken duvarlarda asılı tuvalleri görüyorum

ortada asılı kocaman çok güzel bir tuval var,

fantastic mr foxtaki tilki gibi bi hayvan var tabloda

çevresinde de manzaralar var ve ışık çok güzel ayarlanmış uzaktaki tarlardaki sarı ışığa hayran oluyorum. 

(geçen gün teddeyken neden resim yapma işini ciddiye almadığımı düşünüp hayıflanmıştım muhtemelen bunun bilinçaltımdaki etkileri) 

okul çok güzel ama içimdeki o yalnızlık hissi de var. 

ikinci rüya ise sadece bir mesaj ve hisler 

ege mesaj atıyor bana

mesaj ''benim insanım''

o anki hissimi düşününce revealed kelimesi aklıma geliyor uyandığımdan beri

ama ortaya çıkmak anlamında değil de rahatlamak gibi

çünkü o mesajı görünce rahatlıyorum iliklerime kadar

ama cevap yazmıyorum ya da gerek duymuyorum

tek ihtiyacım olan o iki kelimeyi ondan duymakmış gibi

aynı zamanda onu affetmeme yetecek iki kelime

başka hiç bir açıklamaya gerek duymadığımı hissediyorum

egenin dün koyduğu fotoğraflar beni tekrar ve derinden sarstı

onu kaybetmenin acısı sanki ömrüm boyunca benimle olacak gibi hissediyorum

kendimi o acıya bıraksam hala kaldırımda yığılıp kalacakmışım vücudumu ayakta tutamayacakmışım gibi hissediyorum 

sonra hayır diyorum

hayat işte bu 

hayat böyle sınayabilir insanı 

çok ve tek sevdiğin seni çok ve tek sevmeyebilir unutabilir 

sen ne yapacaksın bu durumda 

kaldırıma yığılıp kalmak çözüm değil

ameliyat çıkışı ağladığında o orda olmadığı içindi 

o aslında hiç bir zaman orda değildi

orda olsaydı da sonradan gitseydi daha mı iyi olurdu diye sordum kendime

erhan usta hoca mantığı bana iyi gelmiştir hep

melankoli değil acı bu

gerçek bi sevgiyi kaybetmenin acısı

üstünü kapatmak için en büyük yorganları seçmem gerek

uykuya dalıp uyanan bi acı

YyyyyyyyyYyyyyYYYYYy

Yaratıcı görevler araştırmacılar tarafından "Küçük y" yaratıcılığı ve “Büyük Y” yaratıclığıı olarak iki ayrılır. “Küçük y” yaratıcılığı internet sitesi yapmak, doğum günü hediyesi hazırlamak ya da komik bir şaka bulmak gibi börevleri içerir "Büyük Y" yaratıcılığı ise bir konuşma kaleme almaktan şiir yazmaya ve bilimsel bir deney tasarlamaya kadar uzanır.

kücük y ve büyük y tanımları hosuma gittigi icin buraya da atiyim dedim. devir y leri kullanma devri. 

bugün hakkında yazmak istiyorum. belki sonra. şimdilik iyi geceler. 

hedoya yarınki sınavında başarılar diliyorum. umarım yakında benimle görüşür