captain incredible, Spiderman ve kırmızı turpun hikayesi

kadınlara ithaf ettiğin yazını tekrar okudum. bu sefer sindire sindire. sana kavuşasım geldi satır aralarında. 2 gün önce beraberdik oysa. ne iyi ettin de geldin. mütevazı evimin kapısını sana açmak benim için çok güzel. aramızdaki yarım kalmışlık hissini anlıyorum evet. ama hayatın doğrusal olmadığını sen de biliyorsun. yukarı doğru dallarımızın uzaması için budanmamız da gerekir, kısalmamız. insanın sevdiği insanlarla gökyüzüne uzama hissi çok güzel. bir de köklenmesi gerekir insanın. köklenme uzama gibi değil,  tek başına. kendi emek vererek bulmalı her insan toprağın altındaki su taneciklerini. senin su taneciklerin heykellerin olabilir. ya da su tanecikleri bir takım olaylar olsun, hisler olsun. sen bu suyu işleyip oksijen ve besin üreten bi çınar ağacı ol. ürettiklerinle kendini ve çevreni besle. o yüzden  her gün, saniye saniye, molekül molekül üret. hepsinin karşılığı var. derslerinle beslen, iyileştirici güce dönüşsün bilgiler. bilmiyorum. hayattaki en güçlü en gerçek şey dönüşüm belki de. kimya dersindeki tepkimeler gibi bir ok yardımıyla ürüne dönüşebilir her şey. zorluklar bile. ayrılıklar bile. birliktelikler zaten. 

dünyanın tüm acı biberleri toplanın

coronasız başlıklar üretmek üzerine

madem eve hapsolduk motivasyonu var çoğumuzda
madem evdeyim yıllardır biriktirdiğim film listemi bitireyim
denemek istediğim tarifleri deniyim
resim yapayım
new year resolution gibi biraz
gergin versiyonu ya da
kendi için değil ama çevresindekiler için gerilen insanlarla dolu dünya şu an
dünyayı ilk kez bu kadar geniş bi acı kadrajından görüyorum sanırım
kadrajın açısından olsa gerek diyorum
hayır
dünyanın acısından
göçmenler hastalıklar umutsuzlar ve binbir tür acı
hepsi bu dünyaya dahil
benim de dahil olduğum kadar
ben gözlemci olmaya çalışıyorum
en çok kendime
mantarlı nohut yemeği yaptım yarın için
bol acı kattım içine bile bile
acı acıyı söker belki
bütün baharatçılara haber salsam
hindistandan baharat getiren babalara da
dünyanın tüm pul biberlerini toplasam
söker mi dünyanın acısını
denemek gerek
hem de biraz hareket etmiş oldum
sakatlık dönemi hareketlerim bunlar oldu işte
farklı bakıyor insanlar yüzüme
hala umursuyor muyum bakışları bilmem
resim yaptım
bu işi olduruyor gibiyim hoşuma gidiyor
ressam değil ancak çiziktiren biri olmak
resim çizerkenki kafamın içi farklı
soğan keserkenki farklı
hepsinin toplamı
gözlemci ve hikaye anlatıcı
şanslı ve şanssızın halinden anlayıcı
eli kolu bağlı olmanın vicdan yükünü taşıyıcı
binbir çeşitte var olabilici
kendi için çiziktiren yazıktıran biri olmak
yazık mı bana bilmem

dünya yerinden oynar when, *KADINLAR ZATEN ÖZGÜR*, kadınlar özgür olduğunu farkında olsa.

haddinden (had nedir ki) çok şey söylemek istediğinde hepsini yakalamaya çalıştığında nefes bile almadan çok-kısa-dakikada hemen bırak hepsinden biraz azını bırak, hepsini aynı anda tutmaya çalıştığında hepsi, aynı, anda kayıyor elinden. içimin şişkinliği beynime vurmuş. sürekli çişim var primer polidipsimden dolayı. hahahaha şaka o kadar değil.

çok farklı büyütülen, farklı şeylere inanan, farklı pathlerde yürüyen kadınlarız, ama buluştuğumuz nokta özgürlüğümüz, elimle koymuş gibi bulacağım özgürlüğümü, kendini teselli etme benden daha kötü şartlarda yaşayanlar var diye, çünkü bu onları kurtarmaman için bir bahane olur. elin gitmez sonra elinle koymuş gibi veremezsin özgürlüklerini onlara. birimiz hepimiz için, hepimiz birbirimiz için varız, keşke elim değse bir bir kırılmışlıklara. nasıl yapılır bilmiyorum. bazen bi insana yapabileceğin en güçlü yardım, onun kırılmışlığını dinlemek olur, en içteni. en olması gereken ve ihtiyaç duyulanı. birlikte ağlayıp sonra kalkmak hiç olmadığı kadar güçlü. çünkü çok güzeliz. had ne ki, kimsenin haddine değil bizim yerimize karar vermek, bunun tek muhatabı biziz.

içim kıpır kıpır oluyo geleceği düşününce. tam bağımsız, güçlü ve fuck vermeyen kadınlar. benim kadınlarım. ben onların kadınıyım. gana'da, nepal'de, uruguay'da bakacağım kadınlarıma. iran'da, suriye'de sınırda. afganistan'da çölde. hiçbir kadın, çocuk kalmasın sağlık hizmetine ulaşamayan, idlib'de, sur'da. rwanda'da. neresinde olursa yer kürenin. oraya gitmek istiyorum.

herkes için, insanlar için, işte motivasyonumun bir kısmı_bu tutuyo düştüğümde. göreceğim insanlar, bakacağım milyon tane gelecek hastam, küçük bi gülümsemesi bir çocuğun, çok mu romantiğim öyleysem de olsun, bu benim göğsümü havayla dolduran. sürekli öğrenmen gördüğüm okuduğum şeyi lüüüübbüüs diye içime çekip beynime göndermek istiyorum. biliyorum daha çok çalışmak daha çok aç olmak gerekiyor. kaybettiğim bir şey yok, sadece ileri bakıp kafamda yapmam gereken şeyleri koyduğum belli belirsiz listeye daha çok uymam gerek. bir günü güzel planlamayı başarırsam her şeyimle tam olursam o kadar fullfill hissedeceğim ki. bu hissin merakı da çok heyecanlandırıyor beni. heykellerim, kanvaslarım, daha doğmamış sanatlarım, kimse beğenmese de ben çok seviyorum işlerimi, mhheh, banane. benim ve biricick onlar, kendi parçam, kavanozda biriktirdiğim bozuk para gibi, bir gün birikecekler ve bOUUUm, ünlü filan olmak istemem. sadece bi insanın onları görmekten mutluluk duymasını, kalbini ve ruhunu doyurmasını isterim. bi kaç kişi var öyle, shout out to big ramo, naxi, belki burayı okurlar. naxi, kanvasın aklımda güzel bi şey çizmek istiyorum sana. eğer bunu okuosan sçs, sana ayıp etmiştim zamanında, nasıl bir duygu durumdu bilmiyorum, büyük gönüllü birisin.

diğer bir büyük gönüllü kadın, blogumuzun eş başkanı, miss alora temuch, çok narindir duyguları, ama duygularını duyumsamayı sever, acı vereni de, heyecanı da, çok sever bir insanda kaybolmayı, kaybolurken kendini bulmayı, bulamadığı yerde çok severken elveda etmeyi, el, &, da. yapamıyoruz hala biliyorum. sen salata yerken turpun renginin aslında kırmızı olmadığını söylediğin güne, dönemiyoruz. çok denedim bu bozgunu düzeltmesi gereken kişi olduğumu bildiğim için. sana gelirken hep içimde bi boşluk var, demiştim geçen zamanın telafisi yok ama o zaman bırakmıyo peşimi midemde duran gereksiz bi hava gibi hatta en fazla bu kadar gerçek olabilirdi, maddesel, bırakmıyo peşimi senden uzaklaştığım günler, devam edemiyorum kaldığım yerden, sen de edemiyosun bilirim. her şeyi buna bağlayamayız ama daha mutlu insanlardık gibi hissediyorum. oysa senin bin tane dostun var, benim birkaç tane ve iş görüyor dostum var. neden, neden sana eksik kalıyorum. mutlu olduğunda aramıyorsun beni ya da ben gel bi oyun izlemeye gidelim demiyorum, cer'e gitmiyoruz ve sen beni bırakıp gittiğinde cer'de ondan beri gitmiyorum zaten cer'e. neden böyle olur bilmezim. dondurmuş olsaydık kendimixi, kaldığımız yerden devam eder miydi? einstein'ın ikiz paradoxu gibi, eğer sen gidip gelsen daha hızlı, ben yaşlı mı olurdum döndüğünde?...........neden...........................nedensiz.
bu blogu buldum demek için kovalıyorsan, beni de bulursun içinde. benim yerimi bulursun kendinde. çünkü ben bilemiyorum nerdeyim sende, sen nerdesinbende.,,,


btw, dünyanın toz hali. evet, ben seçtim ama ben değil isim annesi, çok sevdiğim, yıllarımı verdiğim cemiyet, pişmişler artık köz oldu. çok da güzel en taşaklı ve duygusal top şarkılarıdır, dünyanın toz hali. çoktan dinlememiştim, bu blog 2013'den beri var, o zamandan beri başlığın başını çekiyor bu söz öbei, çok dinlerdim kusana kadar, artık dinlemiyorum. sevmediğim sıkıldığım için değil vefasızlığımdan ve bi yerden sonra vefasız olduğumu hissettiğim için dinleyemedim. işte böyle içselleştirdiğim bi punk kadrosu bu baboliler. nedense. bilmem, lisede ergenliğimi kolay atlatmamı? elimden tutarak? sağlayan ama bunu bilseler hiç s*klerinde olmayacak baboliler.

dünya yerinden oynar, kadınlar özgür olsa, hedolar tembel olmayıp her istediklerini kovalasa.............her istediğimizi kovalayalım olur mu kadınlar

kadınlar, ama en çok benim kadınlarım. <3 *ağlamalı bitiş*

kakule büyüsü

kakule ukulele ve kukuleta 
belki de biraz kurabiye
vanilya ve diğerleri
kakulenin yazı yazdırıcı büyüsünden sesleniyorum
uzun masada oturuyorum
ahşap ve kalın olan
yanımdaki insanlar kalkıyor ve yenileri oturuyor
sürekli ve durmaksızın fotoğraf çekiliyorlar
sinirleniyorum onlara 
bu saçma mı
algıda seçicilik
onları görmesem daha iyi

bu blogu kimler okuyor hiç bir fikrim yok
hedo betül ve şeyma
enerjinizi seviyorum

bu blogda kendimi arayıp duruyorum
bir gün buraya kocaman BULDUM yazabilmek için
aslında insan buldum demez bulduğunda
ya da diyebilir 
her an her şey olabilir
yakalayamam
hiç bi tarafından
bu benden kaçan bana düşman
sıkıldım yorulmaktan
kendimle uğraşmaktan
salamadım gitti şu ipleri

dünyanın en büyük yalanı

sömürülen insanlar tüketime zorlanıyor
üretilen hayvanlardan sıvıları, vücutları, çocukları, çalınıyor
hayvanlar artık doğmuyor
üretiliyor
önce zorla doğurtup sonra zorla öldürülüyor her an binlercesi
neden mi
alışkanlık
keyif
üşengeçlik
alışkanlık
keyif 
aptallık

birini keyfi olarak öldürmek tercih değildir
bir başkasının yaşam hakkını hiçe sayıyorsa bu tercih değil cinayettir
veganlık katı değildir
gerçekler bu kadar net ve acıdır
bir hayvanın çığlıkları, titremesi, gözündeki korku bu kadar net ve katıdır
bir veganın hayatı zor değildir
zor olan hayvan olmaktır ve hiçe sayılmaktır
boğazının kesiş biçimine göre ama insani yollarla öldürdük diyebilen insandır
bol güneş ve doğa gördü diye öldürmeyi hak gören de insan
kendi sonunu getiren ama hiç bir şey yapmayan da insan


alışkanlıklarınızı fırlatıp atın
alışılmayacak hiç bir şey yok
tabağınızda duyguları olan
 karakteri olan 
kimse
 olmasın

1 yıl önce vegan oldum, keşke doğduğum gün olsaymışım