alOra'ya açık kalp mektubu

ne zamandır sana bir şey vermedim buraya bile girmiyordum blogu okuyacak biri kalmadı diye, belki okuyan vardır ama bir zaman boyu sen oku diye yazdım ve sen yaz diye okudum if it makes sense. çiçek bile koparıp veremedim sana artık, görmediğim için seni/defter falan tutmak hak getire. bir sayfasına çiçekli kostalar çizdiğin defter bitti, gösteremedim bile sana. kendimi gösterememem gibi. bu mektup bile el yazımla değil, ulaştıramam yerine diye.

**my biggest fear, it i let you go, you'll come and get me in my sleep**
kronik mutsuzluğuma rağmen ağlamadım bile uzun zamandır çünkü puşt şair mutsuzluğu değil bu, normal iş güç sıkıntısı, rutin mutsuzluğu, her zaman olan bazı durumlarda bastıran mutsuzluk, senle biz birbirimize -güle ağlaya- şairdik belki. şimdi başka ellere şairsindir. 
bu bahsettiğim mutsuzluk aşktan değil mesela/aşksızlıktan da değil. hissetmiyorum uzun zamandır bunları. malzeme olarak kullandığımı farkettim insanların bana sevgisini, aşkını perhaps? sanmıyorum bana aşk veren olduğunu daha önce, ben vermediğim için de haksızlıkmış gibi bahsetmeyeceğim bundan. aşkın acısına özlem duydum bazen, bunu yaşamak için de kendimi saçma şeylerin içinde işkenceye sürüklemek istemedim. yıpratıyor çünkü bilirsin. hem karşıya da yazık etmiş olunur. hem kendini kandırma sen hemen bırakırsın kendini hedo, arkası gelmeyeceğini bildiğin şeylere bile sonsuz nutuklar atıp inandırırsın kendini, hedo. 
neyse hedo değil seslenilen kişi kaç bakiim tekrar içime.

sen her şeyle bütünsen bunu okutup üzmek istemem boş yere, bütünsen buraya da girmezsin zaten. 2019 diye başladım değiştirmeye bir şeyleri *kendi içimde* özlediklerimi saklamamaya, koşup almaya başladım kafamda. sürekli girdaplaşan sıkıntımı terketmeyi, sıkıntılarıma limon sıkıp bir daha hiçbir bitkiyi soldurmamayı deneyeceğim artık bu başlangıçta. çünkü odamın güneş almadığını şikayet edip dururdum ve bitkilerimin ölmesini buna bağlardım ama geçen öğrendim ki durduk yere solan dev yapraklımı direkt güneşe koyduğum için can vermiş işte tam olarak koyan bu bana bir şeye düşünmeden inandığımda tam tersi ihtimal her şeyi tepe taklak ediyor. kendimin diktatörüyüm. fikirlerimi esir ediyorum ki bana sadık kalsınlar. yanılınca kendime kızdığım için işine geliyo bu içimdeki diktatörün. saçma. özgün bana faşist diyor haklıdır belki eleştiri kabul etmediğim için.

eh ne desem ki sana fayda etmez bu boşa geçen zaman, geçti artık. ellerimle geçirdim. "sensiz ne kadar eksik kaldığımı bil istiyorum sadece" yazmıştım hani şu sildiğim yazıya. heh bildin mi? bilemezsin. 
çok ateş basınca ya da sinirlenince, utanınca ve diğer bütün istenmeyen-aşırı-duygularda, yanaklarım kızarır ama böyle üç kat allık sürmek gibi, bilirsin? dikkat ettiysen. işte o kızarıklık olduğunda suratımda aynaya koşarım bakarım, beni bu hale düşüren şeye değmiş mi diye, hem çok severim o kızarıklığı, hem de anlamayacaklardan saklamaya çalışırım acımazsızdır çünkü onlar. böyle aşırı-istenmeyen-duygular yaşadığım zamanlarda kaç kere ağlattılar beni biliyor musun? hediye ağlıyor musun diye diye. ağlamıyordum oysaki, bunu dediklerinde ağladım bak ağlamıyordum oysaki kendi halimdeyken. işte şimdi bu acımazsızlığı kendime yapıyorum içimdeki diktatör yönetmeliğinde. çünkü ağlamadım bile bayadır puşt-duygusal-şair-mutsuzluğunda.

teşekkür ederim beni gördüğünde sarıldığın için bir şey demeden çünkü ben bunu asla yapamayacaktım. içim gide gide seni gördüğümde.
duygularımı sözle ne kadar anlatamadığım bilirsin bir o kadar da hareketle anlatamıyorum. sadece yazı, burda bile kolaya kaçıyorum. 
köşeye sıkıştığımda çabalayıp en sonunda bomboş bıraktığım sözlerim. sana onları verdiğim için özür dilerim. en klişe laflar en sevdiğim özür dilerim-teşekkür ederim-özür dilerim-teşeşşkürrü edreim-özüdr dileröm-teşelkür edrşibm-özrmf dilerim. 
çok söyleyince anlamını kaybetmiyor. bilerek böyle yazdım sevi seniyorum gibi************
karıncalanan ayağımı zorla yere basma manifestosu gibi, zorla gelip alıcam seni.

suratında üç küçük kalp var.
korktuğum her şeye dönüşüyorum eğer dur demeyeceksen. 
iyi bir insan olmadığımı farkediyorum çok yavaşça. 
baksana bi. sen hala anlar mısın beni?

yıkatmadığım filmler yakamdan tutup hesap soracak aynı roll'a devam

up to date my luyfe my luvfe

bir sürü sayko ve delik rüya var yazmadığım bazılarını ses kaydı bile almadım. uyku mahmuruyken yapmayı en çok sevdiğim şey budur. rüyalarım garipliğini, delikliğini koruyor ama sonradan hatırlamak istemiyorum sanırım artık. yorucu gelyior.

kafama tek taktığım konunun yurtdışı stajı olması ve her gün her gün ülke araştırmam, biraz kırıcı ve kendime söylemesem de pek bi filtresi yok. sadece burdan uzak farklı bir yerde olmak. zor bi hayat yaşamıyorum ya da "türkiyeden kurtulmak istiyorum abi ölüyoruz burda" diyenlerden değilim tam olarak, yani öyleyim biraz ama tam değil. sadece keşif keşif keşif azizem. keşfetmek istiyorum tunusu, ummanı, burkino fasoyu, iranı, meksikayı.
amerikalıya da gitmek istiyorum facetime yetmiyor yeşerttiğimiz sanal arkadaşlığı sürdürmek için, evet sanal ama realite olmasını istiyoruz------bilmiyorum zor, georgetown üni'ye başvurcam bakalım ocakta, dc'deki tıp okullarının 3'ünden biri, observership için de toefl ve usmle istemeyeni sanırım yani en azından istediğini bilmiyorum, istemiyor olma ihtimali var. koşulları da ocakta açıklayacaklar, mail attım ama dönmediler.

annem ben küçükken sobaya mandalina kabuğu koyduklarını ve kuruyup çok güzel koktuğunu anlatmıştı ben de soydum mandalinayı çok şekilli de soydum ha böyle kase gibi duruyodu iki parça, koydum kaloriferin üstüne saatler geçiyo geliyom gidiyom bakıyom kurumuş mu kokuyo mu... yok hareket yok. ertesi sabah uyandım baktım küflenmiş mandalina, küf kokuyo hala da kuru değil.

yes maim

last.fmden sevdiğim insanları stalkladım. 2011de pik yapmış hepsinin scrobu. şimdilerde az, 2011de havalıymış lassefem

madonna'nın basquiat için yazdığı yazıyı okudum. kalbim ısındı uzun zaman sonra. basquiatla aşıksın düşünsene birbirine ama ikiniz de birbirinizi kıskanıyosunuz profeşınlarınızdan ötürü. offf çok kıç tekmeleyen bi ilişki. basquiatı alınca da yanında warholla haring veriyolar bi taşla kaç kuş offffff


neutral milk hotel........... :? ismi okuyunca son dönem indisi sandım napim vurma tamam klişe oldu artık ama debut albümlerini 1996da çıkarmışlar şaşırttı. dinlemeden bu kadar önyargı yapmam yanlıştı tabi ki bi saattir falan dinliyorum çok tatlı müzikmiş.

neşelendirelim blogu bakalım

bu fotoğrafı çekmek için arabayı durdurttum. kaliteli stencil gördüm mü dayanamamam. ince sevgim de ağır bastırdı tabi. yakalım dünyayı.

ankaralı ve kışçı bi insanın palmiye görünce her defasında heyecanlanması ve fotoğraflaması iki yüxlülük müdür?  

sahilde bi çaycıda oturuyorduk. bu velet masaları dolaşıp mayışıyordu insanların ayağının dibine. başka masadan yanıma gelmesini bekledim bir süre sonra o gelmeyince ben onun peşine düştüm, geçtim önüne güzel bir fotoğrafını çekmeye çalıştım, hiç sallamadı beni zerre, sonra o yürüyo ben ilerden koşup önüne geçiyorum tam çekicem yürüyüp geçiyo yanımdan. en son gitti bu masanın altına girdi. lan ne olursa olsun seni çekicem dedim. poz ver, verme. sen bilirsin. girdim ben de masanın altına kötü çıkacak foto diyorum ama hırs yaptım bastım deklanşöre sen mi büyüksün ben mi ey sokak köpei. hiç beklemediğim gibi roll'un en güzel karesi bu oldu. masa örtülerinin rengi ve köpüşün yorgun patileri. ahhhhhhh. kalbim. 

bu da fethiye'de sahil bebesi. ıslak ve kumluydu her sahil insanı gibi. karşımda black pearl ve jack sparrow isimli tur tekneleri vardı korsan gemisi teması yapmışlar başarılı, bi onu çektim bi bu güzeli. yeşilimsi siyah tüyleri, ve çöplerle garip ahengi. seni de seviyorum ey sahil köpei. canım. resting bitch masa altı köpeiyle ortak özellikleri umarsız bi şekilde bakmıyomuşum gibi çek demeleri. 

analog makinem amcamdan kalma. amcam hala hayatta. 50mm lensi. 35mm arıyorum şöyle ucuz ve güzel kaliteli. sıhhiye'deki pasajcı amca açar umarım dükkanı. annesi hasta ona bakıyormuş. bayat deposu ve 10 liraya banyo. bu işe girişmemin nedeniydi nerdeyse orhan amca. umarım dönersin dükkanına :(

iç huzurum kalmadı. bitti ya bitti. tekrar arıyorum içime dönmeye çalışıyorum. ilahiler ve yüce ruhlar konseyi.... neyimiz var ki. içselleştirmemem gereken şeyleri içselleştirdim. kendimi unuttum. bir yansımanın içinde duruyorum yıllardır. kim bu işin aslı? nerede saklı?

aklımdan kurup yazıya yarım yamalak döktüğüm şeyler

kendimi bir çukura atıyorum ve bu çukurun dibinde bir tane solucan var, bu zamana kadar onun kadar gerçek bir şey görmemiştim.

yaşadığım hayat bana dayatıldı mı? dayatılmış bir hayatı mı yaşıyorum?(çok keskin kelime)

ahhhhhhhhhhhhhhh sevgili ama bi o kadar da artık sevgili olmayan arkadaşım, 8 yıl oldu ve bölümünün sana kazandırdığı çiğ jargonla konuşuyorsun bana, sana göre hep çirkefim....olmasam bile her an çirkefleşebilirim.

öyleyse neden beni seviyorsun daha da önemlisi önemsiyorsun? 

allen ginsberg'ü seviyorum hem de ortada hiçbir sebep yokken. 

howl. kaddish. ve diğer şiirler.

her zaman diğer şiirler vardır  adı geçen kadar önemli olmayan ama işte olan şiirler

böyle şiirler var diğer şiirler

dedemin bir daktilosu vardı

amcama yalvarsam onu alabilirim, 

hala aramadım amcamı aklımda

 sanırım aramaya yüzüm yok, erteliyorum

iyi bir yeğen olamadım 

bana dayatılmış bir hayat vardıysa bile (muhtemelen var) bunu isteyerek yaşıyorum, seçtim artık sevgili olmayan arkadaşım, beni üzmez artık seni sevmiyorum. sen böyle konuştukça ve eleştirdikçe her seferinde bunu sorguluyorum ve diyorum ki sonuçta, ben bu hayatı kabul ettim etmesem karşı çıkıp senin gibi canki olabilirdim. belki afili bir beat kuşağısever olurdum. afili değilim ama beat kuşağıseverim. 

alimlik gibi bi iddiam yok kendi halinde neşeli bir delikanlıyım, ama ben bunu seviyorum yaşadığım hayattan oldukça memnunum. american dream'e ulaşmama nerden baksan 10 yıl var, ailemde sorunlar oldu, halen var, ama biz buna alıştık ve yanımda oldukları sürece her türlü dertlerini çekmeye gönüllüyüm. 

güzel bir mesleğim olacak. diğer şeyler de tıkırında sevdiğim müziği dinleyip sevdiğim şeyleri okuyorum. sevdiğim insanları kendi estetiğimle çiziyorum. kayıyorum arada. mesleğim gerçekten güzel ha övüneceğim bununla. bana ne için yaşadığımı hatırlatacak bir meslek belki de hatırlatacak en önemli şey. geçmişimdeki zorluk geleceğimdeki zorluk şuan yaşadığım zorluk bunlar hiçbir zaman bitmez. her zaman varlar bir parçam olarak, mutluluğun değerini ölçtüren zorluklar, ileriye taşıyan. lan bunu da mı atlattım dedirten. sürekli ayakta tutan. geçici şeyleri sevmem. anlamışsındır belki. neden rasyonelim neden fevriyim, gerçi sen buna çirkefleşmek derdin. 

sen ise, bilmiyorum hayatında bir hedefin var mı, gelişine mi vuruyorsun. farkettim de hep aynı kız tipinden hoşlanıyorsun, hatta sandım ki aynı kişiyle tekrar berabersin. neyse, diyeceğim şuydu aslında, eleştirmeye başladığında duramazsın, beni ne kadar iyi tanıyabilirsin ki, ben seni eleştirmeye başlasam başladığım anda pişman olurum çünkü bu arkadaşlığımızı ciddi derecede zedeler. en azından benim açımdan. senin eleştirleceklerini görmezden gelmeye çalışıyorum. seni sevmek için. dürüst değilim belki ama yalan da söylemiyorum. 

artık sevgili olmayansın, sana sordum ve bundan da pişmanlık duydum. senin adına çoğu şey pişmanlık verici. 

iyiliğimi düşünme. yanlış düşünüyorsun çünkü. 

senin gördüğün kadar değilim ama asla fazlası da değilim. sadece farklı. 

bunları sana yazamam ....eleştiri konusuyla aynı sonuca gelir. özür dilerim dürüstsüzlüğümden.