ben anlarım seni

sen anlarsın beni diyebilmek ne güzel birine. anlayın o birini. kolay bulunmaz

gel biz seninle Mevlana ve Şems olalım. Belki biz eremeyiz onlar gibi. Hoş onların da ortak yazdığı bir blogları yoktu. Ya da doğum gününde Mevlana Şems'e anı defteri tutmamıştır. Bence denk olduk şimdi. 

ne olursan ol yine gel

gelirken bana çiçek kopardıysan 

hiç gitme

kalbin zamanı varmış

Kelimelerin büyüsüne inanıyorum. Şiirin yaralayıcı gücüne, iyileştirici gücüne...

Yıllarca tartışılmış ya hani. Sanat, sanat içindir; toplum içindir. Ne o, ne o. 

Şiir ruh içindir. Ruhtan çıkar, beden tanımaz. Ruha girer. Ruhtur şiir, etli kemikli, kanlı canlı ruhtur hem de.  Kalp ağrısıdır da, can yoldaşıdır da...

Çok mu anlam yükledim yine? Tamam son bu. Şiir dengedir. Kelimelerle görülmeyen dengeler yaratmaktır. Ya da basit makinedir. Hani şu fizik dersinde görülen var ya, ta kendisi. Az kuvvet uygulayarak çok enerji yaratmaktır. İşte bu yüzden kelimelerin birlikteliğinden doğan güzellik tokat etkisi yaratır.

Kalbimin çürüğü geçti, omzumdaki burda demiyo
Kalbin zamanı varmış

Kedileri, köpekleri, kızı için peçete satan anneleri, anneleri, hastane koridorunda yere bakanları yalnız bırakanları, ara sıra onu, onları... acı, sarı ve uykulu geçiyo zaman. Arada, ara sıra omuzlarımı hatırlatıyosun, iki uyku arasında, dur biraz. sen hiç güçlü omuza lara bu kadar yakından baktın mı? dur biraz

Bu bölük pörçük alıntıladığım şiirin şaairini bana sevdiren Hedo üstadıma teşekkürü borç bilirim.
Geçti kalbimdeki ağrı, yine. İçime kapandım biraz. Biraz değil, baya. Evden çıkmıyorum. Pencere pervazına oturup sigara içiyorum. Hoşuma gidiyor mu, içmek değil belki ama içmenin yarattığı büyü. Bu da geçici merak etme. Sigara rol gereği hayatımda. Hepimiz rol üstleniyoruz.
 Aslında her insanın nasıl benzediğini fark ediyorum. Aynı acıları çekip kendimizi nasıl eşsiz sandığımızı fark ediyorum. Hem eşsiz olduğumuza hem de aynı bütünün benzer parçaları olduğumuza inanıyorum.  Hem merkezde olduğumuza hem de koca evrende koca bir hiç olduğumuza... Hiçliğin merkezinden Nasa'ya bir selam gönderiyorum. Hayat var burada da.

varolun

az önce yazdığım bir şeyi betüle okudum, yanlış anlama yazmak benim için bir meslek değil, sessizdi oda okumaya başlayınca şaşırıp bir kaç saniyeliğine bana döndü. sonra telefonuna baktı tekrar. okuduğum şey bittiğinde dinledin mi diye sordum. nıçkk dedi. biraz zaman geçti neden dinlemedin diye sordum. başka bir şeyle uğraşıyordum dedi (muhtemelen instagram keşfetinden foto bakıyordu). okuduğum şey başkaları için güzel şeyler dilemek ve elindekilere şükretmekle ilgili olan burdaki bir blog yazımdı okumuşsundur belki. değinmeye çalıştığım şu, buraya yazmamın sebebi bu. yanımda duran insan ona sesli bi şekilde gelmeme rağmen beni görmüyor. bunun yanında buraya bir lakırdı fırlatıyorum ve kim olduğunu bilmediğim ama kontrol panelinde gördüğüm kadarıyla varolduğundan haberdar olduğum birkaç güzel insan bunu okuyor. onlar için bir şey ifade etmesi, benim yazımla dünyayı kurtarmam gerekmez, sadece okuyorlar. sadece benim sesimi duyuyorlar. bu çok güzel ve özel bi şey. internet deyip geçtiğimiz şeyi hep kötüye yorsak da e kaka desek de bence güzel şeylere imza atıyoruz. seviyorum ben nebllim. hadi öptüm.

tuttum süreyi tam 14 saniye nefesi

şimdi herkes istediği bir şey için bir adım atsın. hadi aynı anda ben kaldırdım bile ayağımı

hatta adım atmak yetmez herkes yürüsün yürüsün sonra su birikintisinden atlar gibi eski pörsümüş tercihlerinin üzerine şlaks diye atlasın. yönünü bulsun. artık herkes harekete geçsin. 

çok zaman kaybettik çoku zaman,

sen anlarsın beni. 

48:13 kısa süreli bellek

işten çıkmıştır gece 3'de sabah olmadan

otobüs bekliyodur

otobüs gelmez

taksiye biner, kazandığı 65 liranın 20 lirasını verir taksiciye

eve gider üzerindekileri çıkarır

kısa bir şortu vardır onu giyer

son sigarasını yakar ama uykusu kaçmıştır çoktan

belki aklına gelirim

o da ben napıyorum onu düşünür

uyuduğumu varsayar, uyumuyorum

aklından giderim

su içer

uyur

5:00