tuttum süreyi tam 14 saniye nefesi

şimdi herkes istediği bir şey için bir adım atsın. hadi aynı anda ben kaldırdım bile ayağımı

hatta adım atmak yetmez herkes yürüsün yürüsün sonra su birikintisinden atlar gibi eski pörsümüş tercihlerinin üzerine şlaks diye atlasın. yönünü bulsun. artık herkes harekete geçsin. 

çok zaman kaybettik çoku zaman,

sen anlarsın beni. 

48:13 kısa süreli bellek

işten çıkmıştır gece 3'de sabah olmadan

otobüs bekliyodur

otobüs gelmez

taksiye biner, kazandığı 65 liranın 20 lirasını verir taksiciye

eve gider üzerindekileri çıkarır

kısa bir şortu vardır onu giyer

son sigarasını yakar ama uykusu kaçmıştır çoktan

belki aklına gelirim

o da ben napıyorum onu düşünür

uyuduğumu varsayar, uyumuyorum

aklından giderim

su içer

uyur

5:00

hedoyla aç kalbinigöster kendiniköşesi

cemiyette pişmek önemlidir tekrar ediyorum pişememek de bi o kadar önemlidir. kimin yanında piştiğin, cemiyetinin makus talihi, senin mukus tarihin, cemiyetinin sosu senin kuru kuru gitmeyişin.
susuyorum acıkmaktan ziyade. susuyorum ama susturmuyorum kendimi, ben yazmazsam nasıl soğuyacak içim, sana sana ve onlara karşı. tekrar ediyorum, sana-sana ve onlara.

bloguma çiçek açtı, farketmişsindir o benden çok daha iyidir, hangi yönde söylemem; sen farketmişsindir. nasıl yakışmış buraya farketmişsindir, kalbime yakıştığı gibi. o yazar ben okurum o söyler ben dinlerim ben söylerim o dinler birbirimize şiirler okuruz çünkü biz bunu bir marifet biliriz bunu farkedemezsin sen.

hedoyla anı saati koysaydık purograma, bana küçükken dönek demelerini anlatmak isterim aslında dönek olmadığımı en azından asla kabül etmeyeceğimi, orta halli bir dünyalının doğduğundan beri bir takımı vardır değil mi genelde futbol sokak kültürüne mi ışık yakmışız anladığımız tek spor bu muymuş bilmem genelde futbol işte, babam galatasaraylı hoş, üniversitede girdiği iddaa sonucu beşiktaştan kaymış cimboma (döneklik genlerde mi dersin) içinde hep bi beşiktaş özlemi, çarşı ulan. ben de ömrümün ilk anarşisine bununla hayat vermişim (o zamanlar mücadeleci ve özgürlükçü olduğum çok kıyak zamanlar) babam bizi galatasaraylı yapmış, iyi güzel 7 yaşına kadar, aklımın ermeye başlamasıyla neden bu takım işi saltanatla yürüsün ki ben kendi takımımı seçerim ule dediğimi hala hatırlıyorum ne o şaşırdın? süper lig finalleri 2005, o zamanlar ilk olarak gsden fbye geçmişim, çünkü anarşi ya eski takımıma düşman takımı tutmalıyım ilkin....işte o gün fener bi takımla cimbom bi takımla maç yapacak kazanan şampiyon olacak falan ayaa, ikisi de kaybetti çocuk kalbim doğru hatırlıyorsa kaybetmese de bi şekilde iki takım da düştü gözümden. dedim ulan nerde 3. büyük? ben bundan sonra çarşılıyım!!! o gün bugün çarşılıyım. 3 büyükten nasibini almış çiçeği burnunda maçları asla takip etmeyen bir çarşılıyım, mesela geçen biz şampiyon oluncA haberde altta kayanyazıda gördüydüm. anlarsın ya umrumda değil morukkk anarkkkkiiii
bjk kalbimde büyük yerde. ama şu sıralar da kendi şehrinin takımını tutmayı sorguluyorum ve alternatif takımım gençler tabi ki amirimden aldık eli, ezhel faktörü de var. kendi yörene fanatik ol hiç değilse parodi bol ve kırmızı kara burası ankara. işte. önemli olan sevmek destek vermek, yeri gelince hakedince ankaragücüne de yürüyün len yiğitlerim diyorum.
önemli olan dürüst ve masum holiganlık^^

kolay değildir

Belki de her satır kafeste kalmalı. Kalmazsa yıkar döker, acıtır, kanatır. Söz bu, gelmeden belli olmaz yükü. Neden böyle karamsar başladım yazıya? Melankolik olmak hoşuma gidiyor elbet ama bazen de beni huzursuz eden mutsuzluklarım oluyor, her insan gibi. Ve bu sıkıntıların her insanda var olduğunu bildiğimden bunlarla siz okuyucu kitlemi (bkz: hedo) sıkmak istemiyorum.


Alternatif karşılaşmalar. Her hikaye böyle mi başlar? Biri gider ve alternatif başka biri şans eseri karşınıza çıkar. Sonra kendinizi inandırmakta hiç zorlanmazsınız yeni gelenin özel olduğuna, öncekilerden farklı olduğuna. Aslında fark etmiyor aynı olsa da farklı olsa da siz aynı kişi oldukça. Burada illa değişin, olmadığınız biri olun demiyorum size. Aslında ne yapmak gerektiğini ben de bilmiyorum. Hem köşeye sıkışmış hissediyorum hem de yalnız. İlk başlarda ondaki çocuksuluk hoşuma gitmişti, henüz geçiş aşamasında olduğum yetişkin dünyasından alıp çocuk bedenime döndürmüştü beni. Ama şimdi fazla umursamaz ve şımarık geliyor. Oturup büyük sohbetler etmek istiyorum ama ağzımdan kelime çıkmıyor. Kelimelerim kafeste. Uslan artık deli gönül, bak gelip geçiyor ömür. Hayır bir sıkıntımız yok, gerçekten, demek istiyorum ama elle tutulmayan, gözle görülmeyen sıkıntılar hissediyorum. İşte beni huzursuz eden mutsuzluğum bu. Gerçek bir ilişkimiz yok belki de. Onu seviyorum ama onun hayatının içinde onu sevmekten yoruluyorum. Ortak bir hayat isterdim hep. Her şeyde ortada buluşmak.  Benim isteklerimi, olduğum kişiyi, yaşadığım hayatı görmüyor. Sarılmıyor öyle sıkı sıkı. Kolay değil bir insan tanımak. Hiç kolay değil sevdiğini tanımak.

belki birileri bir yerlerde onun da ilacını bulur

Oturup dinlesen beni.. Neler anlatırım inan bilmiyorum. Ama anlatırım, seve seve. Gözlerindeki heyecanı gördükçe birikir cümlelerim. Önce sıradan hayatımı anlatarak başlarım, ortalama bir insanın ortalama hayatını. Bu insanın sevgisini, korkusunu.. Sonra yolda gördüğüm çocukların yüzünde aradığım umudu; çocuklarımı, umutlarımı. Sen benim çocukluk yüzümü hayal edersin. Hiç görmediğin kadar temiz yüzümü. Henüz kaybolmamış ya da henüz gideceği yere doğru yola çıkmamış yüzümü. 

Ben yürümeyi severim, bundan bahsederim sana. Bilirsin ki yürümek derin mevzu. Arabalar, uçaklar bu derinliği bozar. Yürürken ayakların yola temas eder bir kere. Sen yolda yürürsün ama yol da sende yürür. Ve yine bilirsin, insan en güzel fikirleri hep uzun yollar yürürken edinir. 

Ruh bütünleşmesi! derim sessizlik anında. Bakarsın yüzüme, Sahi, derim sana. Hiç bütünleşir mi insan? Bütünleşir. Hem de dünyanın en güçlü Japon yapıştırıcısıyla yapıştırmış gibi. O kadar bütünleşir ki yakında tekrar parçalara ayrılacağını hatta eskisinden de paramparça kalacağını bir türlü aklına getiremez. İşte ruh bütünleşmesi budur. Anlık ve çarpıcı. Meşhur içimizdeki boşluğu doldurur ve sonra doldurduğundan da fazlasını alıp çekip gider. İşte böyle böyle azalırız. Azalalım dersin. Belki birileri bir yerde onun da ilacını bulur.