THEY TOLD US WE WERE GIRLS/HOW WE TALK, DRESS, LOOK, AND CRY/THEY TOLD US WE WERE GIRLS/SO WE CLAIMED OUR FEMALE LIVES/NOW THEY TELL US WE AREN'T GIRLS/OUR FEMININITY DOESN'T FIT/WE'RE FUCKING FUTURE GIRLS LIVING OUTSIDE SOCIETY'S SHIT!

WE'RE FROM THE FUTURE/NOT FROM THE PAST/WE LIVE OUR OWN WAY NOT UP HISTORY'S ASS/WON'T REENACT WON'T PERFORM THEIR HARDCORE/THE STRAIGHT-BOY CANNON IS A ROYAL BORE/THE FUTURE/FAGGOTS AND FEMMES!/THE FUTURE/NOT JUST ANY OUTCASTS/GIRLS/LIVING/OUTSIDE/SOCIETY'S/SHIT!/WHAT'S THE POINT IN SUCKING THEM OFF/TRENDY MUTANT SKINHEADS CAN JERK THEMSELVES OFF/WE DON'T NEED VALIDATION FROM THEM/THEY THINK THEY'RE THE SHIT BUT THEY CAN'T HANDLE HARD FEMMES/THE FUTURE/FAGGOTS AND FEMMES/THE FUTURE/NOT JUST ANY OUTCASTS

şuan içimde yaşayan var olan her şeye fırlatmak istediğim bi nefret var. dünyanın var olduğu günden bu yana gelen herkesin her şeyin biriktirdiği öfke ve hırsı boğazım kanayana kadar bağırmak istiyorum. 

aç mısın açıkta mısın ikisi de

ankaranın en sonuna itilmiş her türlü merkezi ve otonom sistemlere olabildiğince uzak incek mahlinden giriş yapıyorum.

artık 10 dk gelen bir otobüsüm yok haftaiçi 1.5 saat cumartesi gibi 3 saat otbüs bekliyorum, pazar günleri bekleyecek bir otobüs dahi yok. 

3 gündür yorulduğum kadar toplasan ömrüm boyu yorulmadım. sabahtan beri koltuk taşıyorum. yapmam gereken şeyleri yapmıyorum bugün matta dünyanın en kazıque denemesi olmasından ötürü 10 soru işaretledim her şey kötüye işaret ediyor. saçlarım da uzadı. 

güzel şeyler de oldu. nasıl yavşandığını bilmediğim için kaçırdığım fırsatlara ikinci bir şansım doğdu sanırım bi de mac'in altı boydan boya çizilmiş ciyerimi masada bırakıp yazıyorum bunları. masa da değilim ikea evinizin her şeyi' den aldığım hapishane yatağından yazıyorum. 

masanın adı neden masa diye sordu ekin. müptezelin adı neden müptezel,

shout out to my gal berfib. buns yaptığımızda ne gençtik be.. hatırladıysan favla façan yansın kardeşim

küçük çaplı hava akımı, ısınmayan dev odam, samimiyetsiz beyaz duvar, 

bütün odanın yükü omzunda olan küçücük kalorifer ve bendeniz st. hedo,

maymuş ve diğer mavi şeyler. yeşil nevresim ama bataklık yeişili değil su yeşili ttlış olan. 

her şey bi anda başladı.

kemik sıyırdım açım odam soğuk ensem açık açıktayım

hocam

üzgün olduğu için üzülüyorum bir anda sanki kafalarımız tokuşturulmuş da beynimizdeki bellekler bir olmuş gibi baya bir zaman yüzüm düşüyor. düşüyor düşüyor ona bakıyorum o düzelse düzeleceğim ama düzelmesini istemiyorum. paylaştığımız bu hüzün çok özel geliyor. biterse bizi bağlayan bir şey kalmaz. 

üzülmesini istemiyorum ama üzülmesinin geçmesini de istemiyorum, ortada bir sevgi var orası kesin ama neye evrileceğini bilmiyorum. aslında hiç haketmiyor ama sanki en çok da o hakediyor benim sevgimi ve birtakım diğer şeyleri.

edit: 11 mayıs 2021