ne kadar rezil olursak o kadar iyi.

Ben insanım. O da insan. Herkes eşit yaratıldı. Herkes aynı haklara sahip doğdu. Herkes dünyanın her toprak parçasında özgürce gezebilmeli.

 Şehirler,

ülkeler, kıtalar,

devlet, düzen bizi sınırlandıran yüce şeyler,

aslında orada olmayan şeyler.

Medeniyetle alakası olmayan bin bir türlü sınır, kural, uyarı, tabela. Bizi var eden ruh kimin ellerinde. Olan şey ağaç. Hava.

Toprak.

Köpekler ve biz insan.

 Şey gerçek değil. Toplum yok. Toplum yalan ve bunun içine itildiğimiz tarih belli değil. Kafayı dinlemek bu kadar zorsa karşı çıkmaya hakkım var.

Şehir yok. Toprak var. Ayağını bastığın yerin ismi yok. Bastığın yer toprak.

Toprak bizdik. Biz yine toprak olacağız. Bu kadar kavga gürültüye ne gerek var.

Adamlar ölür. Toprak içine alır. İnsanlar birbirine hakaret eder--ceza yer. Topraktan sürülür.

Toprak karşı çıkmaz.

Toprak şefkattir.

                                                                              Pamuk kazak değildi pamuk bitki         idi.

devede de boyun var

dislerimin hepsi cürük. hekime gidiyorum ve ne derse begeneceksiniz sadece renk degisimi filanmis. bana verdigi acidan haberi yok. dolgu yapmaya üsendigi icin yillardir agriyan 5 disle geziyorum. uzerimdeki sivit lahmacun kokuyor bu boynuma surdugum kas tutulmasi kreminden kaynaklaniyor. bu konuda tembelim ve kremi surdukten sonra yedirmedigim icin kiyafetlerime bulasiyor. tekrar ediyorum kokusu lahmacun gibi ve bu beni daha da tembellestiriyor. surekli ve surekli olarak boynum agriyor ilac filan icince beynim beni kandiriyor

kafamin ve boynumun 3/4'ü gercekten sorunlu. kendimi kötü kullandım bu vücudu. galiba kalın-enseliyim

lahmacun degilse de birazdan iskembe yiyi-cegim. sounds gooooood

yaralardan görünmeyen kalbine rağmen temiz kalabilirdi.

Sayko ve Delik Rüyalar •2

kanundan kaçamadığım için hapse giriyorum. koşuğumdaki kadınların hepsi cüce ve kemiklerinin hatrı sayılır bir görüntüsü var. 3. günün sonunda anlıyorum ki açlıktan boyları kısalmış ve derileri kemiklerine yapışmış. gardiyan olarak atanan sevgili kardeşim betül tünel kazmam için bana bir adet balta veriyor. düşünüp taşınıp baltayı ranzaların altındaki mermerlere saplıyorum anında kırılıyor ve blok kırmış mario edasıyla kafamı içine sokuyorum. bir kafenin içine düşüyorum burda baya birikmiş eski arkadaşlarım ve sevmediğim bi hoca var. oturmus güzel şeyler ve salata yiyorlar. hemen onlara katılıyorum günlerdir (3 gün) yemek yemedigimi ve onlara açlığın ne zor bir şey oldugunu bilmediklerini söylüyorum. tam çatalı salataya atıcam mekanda yangın alarmı çalıyor ve herkes kapıya yöneliyor aslında yangın yok alarmı çalan gardiyan kardeşim betül, beni tekrar almaya gelmiş. kelepçeleniyorum ve içlerinde dünyanın en uzun adamı sultan'ın da bulunduğu basketbolcular ve sınırdız büyüyen insanlar koğuşuna sevk ediliyorum. 

aynı yerde düşünmekten de bıktık lakin bir yere varmayan düşüncelerin sevdalısı değiliz.

allah'ım keşke beni biraz daha bağışlasan/ben gittim/koru beni

şuan burada iyiyim. şuan burası havadar. ben varken ve sokak köpekleri varken güzel. ben iyiyim burada herkes bağımsızlığını ilan etmiş ama yakında hareket edecek yerleri kalmayacak şuan burası iyi gerçekten hatta daha iyi bi yer bilmiyorum. 

yavaş yavaş yürüyorum yerlerde ince sert kar tabakaları var.